Wie's hier?

Ons het 28 gaste aanlyn

Besoekers

mod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_counter
mod_vvisit_counterVandag118
mod_vvisit_counterGister208
mod_vvisit_counterHierdie week1013
mod_vvisit_counterVerlede week1576
mod_vvisit_counterHierdie maand3027
mod_vvisit_counterVerlede maand3731
mod_vvisit_counterAlle dae464859

Aanlyn (20 minute gelede): 4
Jou IP: 54.90.92.204
,
Today: Des 14, 2017

Junie 2010

AddThis Social Bookmark Button
Vir dominees en gemeenteleiers wat omtrent almal akademiese en wetenskaplike kwalifikasies in die teologie het, het die onderwerp van spiritualiteit baie aktueel geword. Op ’n manier is dit mos asof die besef toeneem: Ons Godgeleerdheid en ons goeie hermeneutiek is nie meer genoeg om die geestelike mas op te kom nie.  Daarvoor het die uitdagings té kompleks geraak.

Dit is asof die besef van die naeffekte van die Aufklärung nóú eers begin posvat: Met die rede alleen gaan ons dit nie enduit maak nie. Die paradokse en pyn in die wêreld is eenvoudig té groot.

Hoe nou gemaak? Gee toe dat die logiese denke van die Westerse beskawing ons verseker goed gedien het – vandaar al ons wetenskaplike prestasies. Gee toe dat dit ons ongelukkig nie noodwendig gelukkiger gemaak het nie.

Dit is asof ons die vermoë tot kontemplasie en meditasie verloor het, want, sê iemand, daarvoor het ons heeltemal té “opionated” geword (vra enige dominee wat al ’n kerkvergadering bygewoon het wat dit beteken!). A la Bultmann het ons die misterie totaal ontmitologiseer.