Bo-aan die e-pos-uitnodiging om hierdie bydrae te skryf, was die helder en uitnodigende opskrif: "Jong dominees praat met die kerk". 'n Uit­nodiging aan 'n paar jong dominees om uit hul hart 'n paar persoonlike gedagtes oor die kerk en hul ervaring daarvan op papier te sit. Vir 'n groot en ou instelling soos die kerk 'n groothartige, amper onverwagse, waagstuk. Vir dié jong dominees 'n verrassende, amper senutergende verantwoordelikheid.

Tog kon hierdie uitnodiging my nie dadelik aan die skryf kry nie. Want hoe meer ek daaroor begin dink het, hoe meer het ek begin vermoed dit daar in hierdie skynbaar eenvoudige frase diep oortuigings, selfs diep onsekerhede, opgesluit lê. Eerder om dié frase as 'n opskrif te lees, kies ek daarom in hierdie bydrae om dit as 'n prikkel te lees wat by my - as 'n "jong dominee" - sekere gedagtes oproep. In die volgende paar paragrawe neem ek die vrymoedigheid om dié tentatiewe en huiwerige gedagtes te verwoord.

Om aan "jong dominees" die geleentheid te gee om hul opinie te lug, is - in die eerste plek - nogal interessant. So bietjie aspris wonder mens waarom spesifiek jonger persone wat die amp van predikant het uitgesonder sou word vir sulke bydraes.

'n Mens kan natuurlik spekuleer oor 'n hele aantal baie goeie redes hiervoor: die blote feit dat jong dominees interessante opinies sou kon hê, die soeke na 'n groter verskeidenheid van stemme in kerklike gesprekke, die oorbrugging van 'n gaping tussen generasies, die uitdaag van kerklike hiëragieë, dalk selfs 'n poging om sonder 'n agenda te sien wat gebeur.

Ek kan min of meer enigiets bevraagteken.

Ek dra nog altyd met my die vae ondertoon van 'n buitestaander saam - in eg post-modernistiese styl byvoorbeeld met die skryf hiervan: Wat het ek om oor so 'n breë onderwerp soos die kerk te sê wat die meerderheid lesers nie maar as net nog 'n opinie sal afmaak nie?

Relativisme is vreesaanjaend ... maar ook veilig. So ook die sogenaamde dood van die waarheid ...

Die afgelope amper 20 jaar lank is daar bitter min beroepe in die NG Kerk uitgebring. Predikante het meestal lang tye in een gemeente gebly.

In die laaste jaar of drie is daar baie meer beweging. Poste gaan oop en predikante kry weer beroepe.

Wat die kerk egter nie verreken het in hierdie lang tydperk wat daar feitlik geen beweging was nie, is dat daar ook nie meer stories was waarmee predikante wat na nuwe gemeentes gaan kon identifiseer nie. Hulle het geen idee wat om te verwag as hulle in 'n nuwe gemeente instap nie. Die gemeentes weet ook nie altyd hoe om die nuwe predikant te akkommodeer nie.

Pieter Johannes Retief (Piet) is gelukkig getroud met Sarizé (voorheen Du Plessis). Ons het nog nie mensekinders nie, maar wel twee budjies, Seuntjie en Salomo, en twee skaaphonde, Wagter en Lara. Elkeen van hulle beskik oor menspersoonlikhede.

Ek het in 2003 aan Hoërskool Hugenote in Springs gematrikuleer, waarna ek in 2004 by die Universiteit van Pretoria BTh studeer het.

Nadat ek hierdie graad verwerf het, het ek ook my MDiv verwerf. Ek het die graad BA Vrouvang met lof geslaag, vandaar my huwelik met Sarizé op 25 November 2008.

Sarizé het ook in 2003 gematrikuleer, en wel aan die Hoërskool Nylstroom. Sy het ʼn jaar lank by ʼn rekenmeestersfirma  gewerk terwyl sy ook deeltyds gestudeer het, maar toe besef dat teologie haar roeping is. Sy is nou besig met haar gemeentejaar (MDiv II) in die Ring van Dordrecht.