Geskryf deur Chris van Wyk | 11 Maart 2009
Posted in Dienste - Artikels

Ek het onlangs Vincent Brümmer se boek What are we doing when we pray? gelees waarin Hy fokus op gebed en die wese van geloofsvertroue.

Hy identifiseer op uitstekende wyse die kompleksiteite wat inherent aan gebed en gebedsverhoring is (Die boek is 'n hersiene en uitgebreide uitgawe deur Ashgate in 2008 van die oorspronklike boek van hierdie gebore Suid-Afrikaner, wat reeds in 1984 uitgegee is. Hy is 'n afgetrede godsdiens-filosoof van Utrecht).

Vincent sluit aan by die gedagte van Gerard Ebeling dat gebed die sleutel is om die wese van God te verstaan. Hy werk met ‘n oop perspektief op God, wat sommige “open theism” noem, omdat hy reken dat gebed nie eintlik met ‘n ander perspektief, bv. dat God nie kan verander nie, nog gebed genoem kan word nie. Daarby voeg hy by dat gebed ook gesien moet word as die “language game of faith” op voetspoor van Anthony Thiselton.

In die afdeling, Asking an omnipotent God, haak hy dan aan by die idee van Geach, God and the Soul, dat gebed ‘n “two-way contingency” (voorwaardelikheid of gebeurlikheid) het,

1. God se antwoord is nie onmoontlik óf onvermydelik nie.
2. Gebed is ‘n noodsaaklike maar nie ‘n genoegsame voorwaarde vir God se antwoord nie.
   

En dit is hier waar die pennie vir my drop!

Gebed is VIR ONS noodsaaklik, maar nog steeds onderworpe aan God se soewereiniteit. Gebed is egter ook VIR GOD nodig, nie omdat sy wese onvolledig is en Hy dus 'n aanvulling nodig het om volmaak te word nie, maar omdat Hy 'n God is wat kan verander, 'n mens sou selfs kon sê, wil verander, omdat Hy in 'n egte verhouding, as 'n persoon!, met ons is.